در واقع، مدت زمان نگهداری حرارت یک فلاسک{0}عایق خلاء به ساختار بدنه فلاسک و ضخامت مواد مورد استفاده بستگی دارد.
به طور کلی، هر چه مواد نازک تر باشد، زمان نگهداری گرما طولانی تر است. با این حال، مواد نازکتر بدنه فلاسک را مستعد آسیب و تغییر شکل میکنند که میتواند عمر مفید آن را کاهش دهد. اقداماتی مانند پوشاندن لایه بیرونی ظرف داخلی با یک لایه فلزی نازک یا آبکاری مس می تواند حفظ گرما را افزایش دهد. فلاسک هایی با ظرفیت های بزرگ و دهانه های باریک تمایل به حفظ گرما طولانی تر دارند، در حالی که فلاسک هایی با ظرفیت های کوچک و دهانه های باز گرما را برای مدت کوتاه تری حفظ می کنند. طول عمر فلاسک خلاء به تمیزی ظرف داخلی و مدت زمان فرآیند استخراج خلاء بستگی دارد. مهمتر از همه، بستگی به ساختار کوره خلاء دارد.
تجهیزات خلاء مورد استفاده در صنعت به دو دسته اصلی شامل چهار نوع خاص تقسیم میشوند: ایستگاههای اگزوز خلاء (برای فلاسکهای «نوکدار» یا «اگزوز{0}}لولهدار) و کورههای لحیم کاری خلاء. کوره های لحیم کاری خلاء بیشتر به انواع-تک محفظه، چند محفظه-و{4}}چند محفظه-سرعت بالا تقسیم می شوند.
کوره لحیم کاری خلاء یکپارچه منفرد-شامل یک چرخه استخراج خلاء طولانی است. اگر سازنده این زمان را برای افزایش بهره وری کوتاه کند، ممکن است عمر مفید فلاسک به خطر بیفتد-اغلب آن را به حدود هشت سال محدود می کند. با توجه به فلاسک های خلاء نوک دار (تولید شده با استفاده از ایستگاه های اگزوز)، دمای حرارت در حین استخراج تقریباً 500 درجه است. در حالی که پوسته بیرونی کمتر مستعد تغییر شکل است، اتصال جوش داده شده لوله اگزوز مسی در برابر نشتیهای ناشی از ضربه آسیبپذیر است، و در مرحله نیمه تمام{6}}به محافظت ویژه نیاز دارد.
دسته اصلی دیگر روش کوره لحیم کاری خلاء است که شامل سه نوع مجزا می باشد. ممکن است تعجب آور باشد، اما اگرچه فلاسک های عایق خلاء- که ما روزانه استفاده می کنیم شبیه به فلاسک های عایق استاندارد در خارج به نظر می رسند، فرآیند تولید آنها بسیار پیچیده تر و از نظر فنی سخت تر است. در نتیجه، فلاسکهای{3}}عایقشده با خلاء حداقل دو برابر فلاسکهای عایقشده استاندارد قیمت دارند.
