اصطلاح "لیوان" از کلمه انگلیسی برای-فنجان دسته دار بزرگ گرفته شده است. این یک مفهوم وارداتی است که به یک کالای رایج خانگی تبدیل شده است. لیوانها معمولاً دارای بدنه استوانهای استاندارد یا نزدیک{2}}با دستهای در یک طرف هستند و عموماً برای نوشیدنیهای داغ مانند شیر، قهوه و چای استفاده میشوند. مواد متداول عبارتند از پرسلن، سرامیک لعابدار، شیشه، فولاد ضد زنگ و پلاستیک. تعداد کمی از لیوان ها از سنگ طبیعی ساخته شده اند، اگرچه این لیوان ها گران تر هستند.
نظریه های مختلفی در مورد منشا لیوان وجود دارد. یکی نشان میدهد که ظروف استوانهای-برخی ساخته شده از گل و دستههای فاقد دسته-در دوران نوسنگی در چین و ژاپن در آیینها مورد استفاده قرار میگرفتند. نظریه دیگری بیان می کند که اولین لیوان واقعی در قسطنطنیه در حدود سال 1475 ظاهر شد. در قرن شانزدهم، مردم اروپای شمالی از این ظروف تک دسته-برای نگهداری آب استفاده می کردند. به لطف طراحی ساده، پایداری و دوام آنها، آنها در نهایت برای مصرف نوشیدنی های گرم مانند شیر، قهوه و چای محبوب شدند. در طول قرن 18، با گسترش تجارت بین چین و اروپا، اروپایی ها فنجان های بزرگ و دسته دار را برای تولید به جینگدژن آوردند و لیوان به تدریج در چین محبوبیت یافت. در اواسط{11}}تا{12}}قرن نوزدهم، لیوان از غرب وارد زندگی روزمره چینی شد.
