فلاسک حرارتی-همچنین بهعنوان فلاسک خلاء یا قمقمه نیز شناخته میشود-یک کالای خانگی است که از ظرف شیشهای خلاء-دو جداره (فلاسک Dewar) که توسط فیزیکدان بریتانیایی سر جیمز دوار در سال 1892 اختراع شد، ساخته شده است. مفهوم ظروف عایق حرارتی در اوایل چین ظاهر شد. در اواخر سلسله سانگ شمالی، دستگاههای مشابهی به نام «-دیگهای آب گرم» (*nuanshuifu*) قبلاً استفاده میشدند. در سال 1903، Reinhold Burger آلمانی فلاسک Dewar را بهبود بخشید و یک حق اختراع به دست آورد. او متعاقباً شرکت Thermos را در سال 1904 برای تولید و فروش محصول تأسیس کرد.
صنعت تولید فلاسک حرارتی چین در دهه 1920 در شانگهای آغاز شد. اولین فلاسک تولید داخل در سال 1925 ساخته شد و اولین فلاسک حرارتی 5 پوندی در سال 1934 اختراع شد. ساختار هسته آن از یک آستر شیشه ای خلاء (اغلب با روکش نقره- یا آلومینیومی) و واشرهای لاستیکی برای به حداقل رساندن اتلاف حرارت تشکیل شده است. روکش های بیرونی از موادی مانند فولاد ضد زنگ یا پلاستیک ساخته شده اند و راندمان حرارتی با یک گردن باریک بطری افزایش می یابد. به طور معمول، این فلاسک ها می توانند آب گرم را در دمای 60 درجه یا نوشیدنی های سرد را در دمای 4 درجه برای حدود 12 ساعت نگه دارند.
